Dus ik sta net bij de trein te wachten om naar school te gaan (vanwaar ik het verhaaltje nu typ), waar twee bouwvakkers ambtenaren op het parkeerterein ernaast een nieuwe lantaarnpaal in de grond stonden te stampen. So far so good. Staat iets verderop een vrouw van in de 60 van _alles_ wat ze doen tegen een wildvreemde man uitvoerig verslag uit te brengen.

"Oh god! Oh nee laat maar ik dacht die paal kannie nooit houden maar hij zit bovenaan nog vast"
"Die paal staat scheef hoor!"
"Hilarisch, ze stoppen die kabels er gewoon onder in in dat gaatje, dat gaat nooit werken zo." - waarop het mannetje naast haar reageerde dat die intern nog worden aangesloten achter het andere klepje, dat overigens op dat moment open stond en waarvan het overduidelijk was wat het doet. "Oh dus u bent ook technisch?" NEE doos dat heet nadenken...
"Haha dat beetje zand moet m recht zetten? Hij staat nog steeds scheef..."

Mijn old man heeft mij geleerd om pas commentaar te leveren als het klaar is... blij toen de trein kwam.